Әтиемне төштә күрдем

 

Әтиемне төштә күрдем:
Кара төндә ак күлмәктән
каршы килә. Ә мин торам
баткаклыкта чыгалмыйча,
артка юл юк, алда – текә…

Әткәй килеп кулын сузды,
Үзе кырыс, сүзе кыска:
“Тайпылма, – ди,– туры юлдан,
Булма һаман оста”.
Тартып алды, юл күрсәтте…

Тауга менәм…
Җиңел түгел үрләүләре
кыя буйлап.
Аста –мәхшәр, җанда курку:
Куырылам…

Хәзер очам… бетә бар да…
Шул чагында әткәй этә
үргә таба.
Менеп җиттем:
Күкләр зәңгәр, иркен сулыш…

Төш өзелде…өнгә күчтем,
Күземдә – яшь.
Әткәм вафат күптән…
очрашмасак бүген төштә,
нишләр идем баткаклыкта?

Ә ул минем хәлне аңлап
Һаман әле каршы килә.
Әткәй алып менде бүген
Тагын үргә!
Һаман әле кулын суза…

Сүрия МИНГАТИНА