Татар  биюе

Әтнә сәхнәсендә 
бер кыз бии- 
аягында — яшел читекләр. 
Күбәләктәй очып, 
ашыгып бии, 
гүя, каядыр ул кичеккән. 
Кичекмәгән, тизрәк биеп кереп 
читекләрен килә 
карыйсы. 
,,Мәле, сеңелем, ки 
син боларны!» – дип, 
бирде аңа Гомәр 
абыйсы. 
Яшел читек кызыл 
бизәк белән 
каюлап — каюлап 
чигелгән. 
Өлгеләре алынгандыр кебек 
аландагы урман 
гөленнән. 
Сәхнә түрен яулап 
алган бүген 
сихри бию – “Татар 
биюе”. 
Дөньяларын онытып уйный 
тальян, 
түзә генә күрсен 
күреге. 
Ә кызның башында ап — ак калфак! 
Ак күгәрчен, гүя, һавада. 
Кулы — канатлары 
бер кагынса — 
Очар кебек әллә 
кайларга. 
Шулкадәрле матур бии ул кыз: 
Яшьлек назын кушып, онытылып, 
гүя, барлык хисен, 
бар моңнарын 
кешеләргә илтә, 
омтылып. 
Кыз биегән шушы 
бию белән 
дөнья гизә “Татар 
биюе”. 
… Ап — ак калфак, 
яшел читек кигән 
Татар кызы — 
ул бит — мин идем…

Оркыя Фәсхиева 
Казан шәһәре 

 





Оставить комментарий

avatar
  Подписаться  
Уведомление о