Тукран-хуҗа

Ямьле Рәсәй урманында
сандугачым сайрады,
тукранбайның бавырына
кошның моңы кадалды.

Үз янына җыйды тукран
карга ,тилгән, козгынны.
Әйтә куйды: “Һай, туйдырды
моң кәрзине – сандугач!
Минем эчем борып ала
ул матур җырын сузгач!
Булды, җитте, күп сайрады –
җыр-моңнарын таратты,
һәммә кошны, жанварларны
авызына каратты!
Бүген кичкә җыелабыз бәйгегә,
менә шунда карап карыйк –
кем алдыра, кем кала!
Нишләргә икәнен сезгә  әйтмим,
сорамагыз-бер нәрсәгә өйрәтмим!
Ә мин әз-мәз тәмәкемне көйрәтим…
Бәйге башланыр алдыннан
асыл кошны тоттылар,
канаткайларын каерып
җиз читлеккә тыктылар.
Сүз бирделәр сандугачка
“Әйдә, хуш, сайра,- диләр,
йөрәкләрне җыр-моң белән
тагын бер майла”, – диләр.
Тыңламады ай асыл кош –
бер аваз чыгармады.
Ирексезләп? Юк! Җырламый…-
читлектә сайрамады!
Өйрәнмәгән козгын кебек
өстән кушкач очарга,
кушмак – сездән, ә йөгермәк
бездән булыр-ярарга!
Алды сүзне тукранбай:
“Җырлыйлар менә болай!”
Тик моң гына чамалы, 
булса да баш чалмалы.
Ә шулай да барабанга
шар сугып тукылдады,
Карга, козгын ,тилгән кызы
тыпырдап биеп алды.
Тавыш көчле, көй чыкты,
көй чыкмады – тончыкты,
карлыккан тавыш – аваз!
Сөбеханалла! Кот чыкты!
Моны күреп карлыгач
шаккатты, тел шартлатты,
Кулын чабып арыгач
тукран янына басты.
“Җырың иллә җилле булды,
син бәйгене оттың”,- ди.
Зур суалчан каптырды:
“Менә сина приз!” – ди.
Ә сандугач гарьлегеннән
сайрауларын ташлаган,
җырлап әллә баеп була…-
яңа тормыш башлаган.
Ә карлыгач нишли ала-
“Өстән” фәрман өстәлдә,
Сәләт бармы синдә, юкмы?
Анысы вак мәсьәлә!
Тормышта еш шулай була,
тукраннар – хөкемдарлар!
Яннарында чатыр чаба
Карга-тилгән кебекләр.
Гади халык нишли ала –
Андыйлар югарыда…
Беләсең килсә адәмне
Син хуҗа итеп кара!!!

Марсель Шарапов,

30.03.2017.